W tym celu należy skontaktować się telefonicznie 502876726 lub mailowo na adres kontakt@empatia-sawicka.pl

Z reguły sesje diagnostyczne trwają około 60 minut (czasem nieco więcej), sesje psychoterapii trwają 50-55 minut.

Psychoterapię poleca się osobom które:
doświadczają przeciążenia psychicznego, przygnębienia, apatii, smutku, nudy i pustki,
maja problemy ze snem,
doświadczają stanów nieuzasadnionego niepokoju, lęków, napadów paniki,
odczuwają nadmiar trudnych emocji: np. wstydu, złości, gniewu, poczucia krzywdy, poczucia winy,
doświadczają poczucia bezradności, braku kontroli nad swoim życiem,
odczuwają niezadowolenie z samego siebie, poczucie małej wartości,
czują się zagubione, osamotnione, nie rozumieją co się z nimi dzieje,
doświadczają dolegliwości psychosomatycznych (bóli brzucha, bóli głowy, duszności i innych),
doświadczają cierpienia związanego z utratami (śmierć, choroba, poronienie, separacja, rozwód, zdrada),
doświadczają długotrwałego obniżenia nastroju po urodzeniu dziecka,
doświadczają wypalenia zawodowego,
borykają się z bolesną przeszłością, trudnymi wspomnieniami i doświadczeniami,
mają trudności w budowaniu satysfakcjonujących więzi z innymi ludźmi,
doświadczają problemów wynikających z bycia w związku z osobą uzależnioną, bądź problemów wynikających z wychowywania się w rodzinie gdzie występował problem uzależnienia,
unikają bliskich relacji z innymi,
nie mogą stworzyć satysfakcjonującego związku,
doświadczają różnych innych problemów, które ogólnie sprawiają, że nie mogą żyć pełnią życia

Podczas konsultacji diagnostycznej zostaje wstępnie rozeznany i zdiagnozowany problem/ trudność pacjenta. Głównie następuje to poprzez dokładny wywiad, czasem z wykorzystaniem dodatkowych metod diagnostycznych. Efektem jest udzielenie osobie konsultowanej wstępnych informacji na czym może polegać problem i co można zrobić, by go rozwiązać. Proces diagnostyczny może trwać od jednej do kilku sesji (z reguły około 3). Często jego efektem jest podjęcie psychoterapii, czasem skierowanie do innych specjalistów lub miejsc pomocowych lub inna porada.
Psychoterapia jest trwającym w określonym czasie procesem leczenia/wspierania osoby, zmierzającym do zmian poprawiających jego samopoczucie i funkcjonowanie. Psychoterapia prowadzona jest zgodnie z postawionymi wstępnie hipotezami diagnostycznymi, celami terapeutycznymi, oraz wedle pewnych specyficznych dla psychoterapii reguł, omówionych z pacjentem przed jej rozpoczęciem.

Psycholog to osoba, która ukończyła studia na poziomie magisterskim na kierunku psychologia, która jest jedną z dziedzin społecznych i humanistycznych.
Psychoterapeuta to osoba, która po ukończeniu studiów na poziomie magisterskim (często absolwent psychologii, ale również pedagogiki, socjologii, bądź lekarz) podjęła wieloletnie podyplomowe szkolenie w zakresie psychoterapii w określonym nurcie. Psycholog, który nie doskonalił swoich umiejętności na kursie psychoterapii nie ma kwalifikacji do prowadzenia procesu psychoterapii.
Psychiatra to lekarz medycyny, który ukończył specjalizację z psychiatrii, czyli dziedziny zajmującej się leczeniem zaburzeń psychicznych (dorosłych lub dzieci i młodzieży). Może mieć dodatkowo kwalifikacje psychoterapeuty. W odróżnieniu od psychologa, psychologa-psychoterapeuty może on przepisywać leki, kierować na leczenie szpitalne, wypisywać zwolnienia.
Często psychoterapia jest uzupełnieniem farmakoterapii wprowadzonej przez psychiatrę lub na odwrót – bywa, że w trakcie psychoterapii wartościowe okazuje się wsparcie farmakologiczne. Połączenie tych dwóch dróg pomocy daje najlepsze efekty w leczeniu wielu zaburzeń i pozwala skrócić znacząco obie formy pomocy.

Spotkanie z psychologiem polega przede wszystkim na rozmowie. Im jest ona bardziej szczera i otwarta tym korzystniej. Psycholog stara się dowiedzieć na czym polega problem osoby zgłaszającej się po pomoc, jakie są jej oczekiwania, w tym celu może zadawać rożne pytania oraz będzie uważnie słuchał opowieści pacjenta. Jeżeli na konsultację zgłasza się większa liczba osób psycholog będzie chciał wysłuchać każdej z nich.

O wszystkim co przychodząca do psychologa osoba sama uzna za istotne, co jej się akurat wobec poruszanego tematu kojarzy i przychodzi od głowy. W gabinecie psychologa nie ma tematów zakazanych, niestosownych, wstydliwych, czy tabu.

Pacjent w gabinecie psychologicznym ma zapewnione zachowanie poufności, nawet pod groźbą sankcji dla psychologa, którego tylko sąd lub prokuratura może zwolnić z tajemnicy zawodowej. Wyjątki dotyczą sytuacji, gdy psycholog dowiaduje się o zamiarze popełnienia poważnego przestępstwa, zagrożeniu czyjegoś życia lub zdrowia.

Psychoterapia najczęściej poprawia funkcjonowanie w zakresie komunikacji, otwartości, autentyczności w relacjach z innymi. Pomaga także lepiej rozumieć i regulować własne stany psychiczne, swoje zachowania, reakcje. Pozwala także lepiej rozeznawać własne predyspozycje, uwarunkowania, a dzięki temu funkcjonować bardziej świadomie, w zgodzie ze sobą, z większą dbałością o siebie, swoje granice oraz potrzeby. Każdy może od psychoterapii oczekiwać nieco innych efektów i często oprócz tych założonych na początku terapii i oczekiwanych, pojawiają się także inne korzyści odczuwane przez pacjenta, mniej oczekiwane, trochę jakby „mimochodem” .

W zależności od złożoności i głębokości problemu oraz charakteru ich uwarunkowań psychoterapia może trwać od kilku miesięcy do nawet kilku lat.

Jednym z najbardziej znaczących czynników leczących w psychoterapii i innych formach pomocy psychologicznej jest samo spotkanie, empatyczny kontakt i relacja między pacjentem a specjalistą. Pomoc w formie online jest nowoczesną i praktyczną opcją, często bywa bardzo wartościowym sposobem kontaktu ze specjalistą, szczególnie w sytuacji braku możliwości uczestniczenia w stacjonarnych spotkaniach. Niestety nie pozwala na tak intensywne i pełne korzystanie z kontaktu pomocowego jak w przypadku bezpośredniego spotkania. Jednakże bywa doskonałą formą nawiązania, okresowego podtrzymania lub uzupełnienia kontaktu z psychologiem.

Superwizja to spotkania psychoterapeuty z innym bardziej doświadczonym specjalistą posiadającym odpowiednie kwalifikacje superwizora. Podczas superwizji omawiany jest przebieg konkretnego procesu terapeutycznego (z zachowaniem pełnej anonimowości pacjenta). Superwizor pomaga terapeucie lepiej/efektywniej pracować, pozwalając mu dostrzec w jego pracy aspekty, których często nie jest w stanie sam dostrzec, będąc w relacji z pacjentem. Superwizja jest zatem formą wsparcia, kontroli oraz nauki dla samego psychoterapeuty. Każdy psychoterapeuta dbający o wysoką jakość swojej pracy, niezależnie od stażu pracy, powinien poddawać swoją pracę regularnej superwizji. Superwizora również obowiązuje tajemnica zawodowa.

Nie każdy psycholog ma kwalifikacje do wykonywania wszystkich badań psychologicznych. Czasem są to bardzo wyspecjalizowane formy diagnozy wymagające odrębnych uprawnień (np. bdania kierowców, posiadaczy broni itd). Podstawowe badania psychologiczne najczęściej dotyczą określenia sprawności intelektualnej, stwierdzenia ewentualnych zaburzeń poznawczych (np. w procesie demencji), opisania funkcjonowania emocjonalnego, osobowościowego, temperamentalnego, społecznego, relacyjnego. Wykorzystuje się w nich takie metody jak wywiad, obserwację, analizę dostarczonej dokumentacji, różnorodne testy i kwestionariusze. Badania psychologiczne mogą wymagać różnego nakładu czasu w zależności od przedmiotu badania, celu i przeznaczenia.